Materiały Szkoleniowe: Szkolenie okresowe BHP online dla pracowników administracyjno-biurowych

Postępowanie w razie wypadków i w sytuacjach zagrożeń (np. pożaru, awarii), w tym zasady udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku Kopiuj

O wypadku należy poinformować swojego przełożonego bądź kierownika zmiany. Pracodawca zapewnia prawidłowe zabezpieczenia miejsca wypadku i zobowiązany jest do udzielenia pierwszej pomocy medycznej.

Należy uniemożliwić przede wszystkim:
– dojście do miejsca wypadku osobą niepełnosprawnym;
– uruchomienie maszyn i urządzeń technicznych, które w związku z wypadkiem zostały zatrzymane;
– dokonywanie zmian położenia innych przedmiotów, które spowodowały wypadek.

W każdym przedsiębiorstwie musi być zorganizowana pierwsza pomoc w razie wypadku.
Takiej pomocy najczęściej udzielają w zakładzie przeszkolone osoby w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Te osoby muszą być poinformowane o miejscu, gdzie tej pomocy mogą udzielić oraz muszą wiedzieć, gdzie znajdują się apteczki.
Wyposażenie apteczek powinno być skonsultowane z lekarzem sprawującym nadzór medyczny.

  • W zakładzie powinna znajdować również w widocznym miejscu apteczka oraz instrukcja udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku oraz wykaz pracowników przeszkolonych do udzielania pierwszej pomocy. Punkty pierwszej pomocy powinny być odpowiednio oznakowane, zgodnie z Polską Normą i łatwo dostępne na co wskazuje Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w § 44.
  • Zanim zaczniemy udzielać komukolwiek pierwszej pomocy, musimy zawsze pamiętać o bezpieczeństwie własnym, gdyż jest ono najważniejsze! Nie możemy narażać siebie i innych świadków zdarzenia, dlatego pamiętajmy, aby postępować według zasady:

DOBRY RATOWNIK TO ŻYWY RATOWNIK

  • Każdy, kto zauważy sytuację, która wymaga udzielenia pierwszej pomocy osobie poszkodowanej, jest zobowiązany do natychmiastowej pomocy osobie, która uległa wypadkowi. Nieudzielenie pomocy skutkuje pociągnięciem do odpowiedzialności karnej. Ważne jest też, że świadkowie wypadku nie ponoszą żadnej odpowiedzialności karnej – świadek jest chroniony prawnie.
  • Zgodnie z art. 162 kodeksu karnego „Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”.

 

GRUPA POŻARU I

PODZIAŁ MATERIAŁÓW PALNYCH NA GRUPY POŻARÓW:

  • Ze względu na właściwości poszczególnych grup substancji i sposób ich spalania nie każdy środek gaśniczy nadaje się do gaszenia wszystkich pożarów.
  • Do poszczególnych grup pożarów przypisane są różne środki gaśnicze. Oznacza to, że dany środek gaśniczy przeznaczony do gaszenia pożarów danej grupy nadaje się do gaszenia pożarów wszystkich materiałów należących do danej grupy.
  • Hydronetki wodne (woda bez dodatków) nadają się tylko do gaszenia pożarów grupy A. Przy zastosowaniu prądownic rozpraszających wodę (prądy mgłowe) mogą one być także stosowane, przy zachowaniu określonych warunków, do gaszenia cieczy palnych.

Do gaszenia pożaru należy stosować odpowiednie środki gaśnicze. W przypadku błędnego doboru środka gaśniczego można doprowadzić do rozprzestrzenienia się pożaru.

Gaśnice  – Przykłady gaśnic różnych typów:

gaśnica pionowa:

gaśnica wodna:

gaśnica śniegowa:

gaśnica proszkowa:

Agregaty gaśnicze – Przykłady agregatów  gaśniczych:

Agregat proszkowy:

Agregat śniegowy:

Agregat pionowy:

 

Oznaczanie gaśnic i agregatów gaśniczych

GP – gaśnica proszkowa

GW – gaśnica pianowa

GWG – gaśnica gastronomiczna ( do gaszenia m.in. frytownic)

GS – gaśnica śniegowa

GWM – gaśnica wodna mgłowa

AP – gaśnica przewoźna proszkowa (agregat gaśniczy)

AS – gaśnica przewoźna śniegowa (agregat gaśniczy)

 

cyfra np. 4 – oznacza ilość (kg lub dm³) środka gaśniczego;

znak “x” – oznacza, że zbiornik (gaśnica) jest pod stałym ciśnieniem, tj. gaz  zasilający znajduje się w tym samym zbiorniku co środek gaśniczy;

znak “z” – oznacza, że środek i czynnik zasilający umiejscowione są w osobnych zbiornikach.

 

Inny sprzęt podręczny do gaszenia pożarów:

hydronetki:

hydropulty:

koce gaśnicze:

hydranty wewnętrzne:

Oznaczanie gaśnic i agregatów gaśniczych  

Oznaczenia literowe środków gaśniczych zastosowanych w gaśnicy, agregacie gaśniczym:

  • A –  gaśnica przeznaczona do gaszenia pożarów grupy A,
  • B – gaśnica przeznaczona do gaszenia pożarów grupy B
  • C – gaśnica przeznaczona do gaszenia pożarów grupy C,
  • D – gaśnica przeznaczona do gaszenia pożarów grupy D
  • F – gaśnica przeznaczona do gaszenia pożarów grupy F
  • Ponadto w przypadku gaśnic można spotkać oznaczenie ABC/E, gdzie litera E oznacza, że gaśnica/agregat przystosowane są do gaszenia urządzeń pod napięciem powyżej 1 kV.

Środki gaśnicze – woda

Wody nie należy stosować do gaszenia:

  • pożarów metali,
  • pożarów kominowych,
  • pożarów cieczy palnych i substancji chemicznych reagujących z wodą (metale alkaliczne: sód, potas).

 

Gaśnice wodne. Gaśnica wodna mgłowa 6l GWM-6x AF

Hydranty wewnętrzne

 

  • Hydrant wewnętrzny to stałe urządzenie gaśnicze, które jest częścią przeciwpożarowej instalacji wodociągowej.

Środkiem gaśniczym stosowanym do gaszenia pożarów przy pomocy hydrantów wewnętrznych jest woda. Podczas gaszenia pożarów za pomocą wody należy pamiętać, żeby kierować strumień wody w ognisko pożaru, a nie w widoczny dym. Operowanie strumieniem wody polega na zbiciu płomieni, pamiętając żeby nie zostawiać za sobą palących się elementów. Przy gaszeniu pożarów powierzchni pionowych należy pamiętać, aby operować strumieniem wody z dołu do góry.

Gaszenie pożaru przy pomocy hydrantu wewnętrznego

 

  1. Podchodzimy do szafki hydrantowej i szukamy miejsca, gdzie znajduje się kluczyk do jej otwarcia (jeśli szafka jest zamknięta na klucz);
  2. Zbijamy szybkę, która ogranicza dostęp do kluczyka (używamy do tego twardego przedmiotu, aby się nie skaleczyć);

  1. Po zbiciu szybki wyciągamy kluczyk. Otwieramy szafkę hydrantową przy pomocy kluczyka;
  2. Po otwarciu szafki hydrantowej w jej wnętrzu powinien znajdować się wąż zakończony prądownicą.
  3. Odchylamy uchwyt do węża lub zwijadło na zewnątrz szafki
  4. Jeżeli jest to hydrant 52 z wężem płasko składanym, wyjmujemy go i podłączamy do zaworu hydrantu w przypadku hydrantu 25 lub 33 z wężem półsztywnym – tylko rozwijamy go.

Przy hydrantach z wężem płasko składanym należy pamiętać o rozwinięciu węża w taki sposób, by ograniczyć jego załamania, tego typu problemów nie ma przy hydrantach 25 i 33 z wężem półsztywnym.

Po rozwinięci węża odkręcamy zawór znajdujący się wewnątrz szafki hydrantowej

Po odkręceniu zaworu przyjmujemy stabilną pozycję i podajemy strumień wody na palące się elementy

Oznakowanie gaśnic  –  Etykieta gaśnicy

Gaśnice śniegowe – Przeznaczenie

Gaśnice śniegowe zawierają dwutlenek węgla (CO2), który wypiera tlen ze strefy pożaru – efekt tłumienia.

Są przeznaczone głównie do gaszenia pożarów grupy B i C.

Są to pożary cieczy lub substancji będących w stanie ciekłym (np. pod wpływem temperatury), takich jak: benzyny, oleje, tłuszcze, lakiery, żywice, woski, smoły, etery, alkohole, tworzywa sztuczne itp. oraz gazów palnych, CO2 nie przewodzi prądu elektrycznego.

Gaśnice śniegowe przeznaczone są do gaszenia pożarów grupy B.

Gaśnice śniegowe  – Gaśnica GS-5x B/E

  1. Wyciągnąć zabezpieczenie

 

  1. Skierować wąż na źródło ognia, nacisnąć dźwignię, używać w pozycji pionowej

 

Gaśnice GSE-2x, GS-2x B

Gaśnice śniegowe
Gaszenie pożaru gaśnicą śniegową GS-2x B

  1. Przenieść gaśnicę w pobliże pożaru.
  2. Ustawić się tak, aby rozwijający się pożar nie odciął nam drogi odwrotu.
  3. Wyjąć zawleczkę zabezpieczającą.
  4. Chwycić jedną ręką za uchwyt, drugą ręką za stopę gaśnicy.
  5. Nacisnąć do oporu dźwignię zaworu gaśnicy.
  6. Operować strumieniem środka gaśniczego tak, by ugasić pożar – zgodnie z ogólnymi zasadami pokazanymi na kolejnych foliach.

Piana to zbiór pęcherzyków gazu oddzielonych błonkami cieczy.

 

  • Składniki piany:
  • woda,
  • środek pianotwórczy,

Gaszenie pianą polega na pokrywaniu nią powierzchni płonącej cieczy lub przez pokrycie materiału palnego w celu ochrony przed oddziaływaniem pożaru (płomienie, promienie cieplne).

Gaśnice pianowe  Gaśnice GW-6z, GW-9z

  1. 1. Zawleczka zabezpieczająca – wyjąć w celu odbezpieczenia
  2. Zbijak

Przez wciśnięcie zbijaka do środka następuje otwarcie butli z CO2. Dwutlenek węgla przedostaje się do wnętrza gaśnicy powodując tłoczenie roztworu pianotwórczego na zewnątrz.

  1. Butla ze środkiem wyrzucającym (CO2)

4. Rurka bezpiecznika

  1. Rura pionowa
  2. Prądownica pistoletowa

 

Przy pomocy dźwigni zaworu prądownicy można dozować wypływ piany.

Gaśnica GWG-2x AF

Specjalna gaśnica do gaszenia olejów i tłuszczów spożywczych (pożary grupy F). Nadaje się także do gaszenia pożarów grupy A.

Obsługa gaśnicy

  1. Wyciągnąć zawleczkę
  2. Nacisnąć dźwignię zaworu, wylot skierować na źródło ognia.


Używać w pozycji pionowej!

Gaśnice pianowe  – Gaśnica GW-6x AB

Gaśnice pianowe GW-6x, GW-6z i GW-9z są przeznaczone do gaszenia pożarów grup A i B w zarodku.

Gaśnice pianowe nie mogą być stosowane do gaszenia urządzeń pod napięciem elektrycznym, za wyjątkiem gaśnicy GW-6x AB, która może być stosowana do gaszenia urządzeń elektrycznych pod napięciem do 1000 V (uzyskała dopuszczenie Instytutu Energetyki – Laboratorium Wysokich Napięć Nr EWN/52/E/05a).

Gaśnica pianowa GWG-2x AF jest przeznaczona do gaszenia pożarów tłuszczów spożywczych (oleje roślinne, tłuszcze zwierzęce – pożary grupy F). Gaśnica ta jest specjalnie zaprojektowana do zwalczania pożarów w gastronomii i kuchniach domowych.

Obsługa gaśnicy

  1. Wyciągnąć zawleczkę
  2. Wyjąć wąż z uchwytu, skierować na źródło ognia, nacisnąć dźwignię zaworu.

Używać w pozycji pionowej.

Agregat gaśniczy pianowy

Agregat pianowy AWP 20x przeznaczony jest do gaszenia pożarów grupy A i B w zakładach przemysłowych, stacjach paliw, magazynach cieczy palnych, papieru, drewna, tkanin, tworzyw sztucznych.

Proszki gaśnicze

  • Bardzo skutecznie gaszą substancje ciekłe i gazowe;
  • Nie mają szkodliwego działania na ludzi i zwierzęta.

Wady proszków:

 

  • Szkody powodowane przez zabrudzenie;
  • Niebezpieczeństwo wtórnego zapłonu;
  • Ograniczenie widoczności przez obłok proszku;
  • Warstwa proszku pokrywająca materiał gaszony przewodzi prąd.

Rodzaje proszków:

 

  1. A, B ,C – do gaszenia pożarów grup A B C
  2. B, C – do gaszenia pożarów grup B C
  3. D ( do gaszenia pożarów metali) – do gaszenia pożaru grupy D

 

Gaśnice proszkowe

Czynności podczas gaszenia pożaru gaśnicą proszkową

  1. Podejdź do miejsca gdzie wisi gaśnica;
  2. Zdejmij ją z wieszaka;
  3. Podejdź w pobliże pożaru i postaw gaśnicę na ziemi;
  4. Znajdź zawleczkę zabezpieczającą, która umieszczona jest przy zaworze. Wyciągnij ją, jednocześnie trzymaj uchwyt gaśnicy;

  1. Wyciągnij wężyk z prądowniczką znajdujący się w gnieździe u podstawy gaśnicy;
  2. Podnieś gaśnice do góry jednocześnie;
  3. Naciśnij dźwignię zaworu;
  4. Skieruj strumień proszku na źródło ognia w stronę źródła pożaru.

Gaśnice proszkowe:  Gaśnica proszkowa GP-6x-ABC

Gaśnice proszkowe: Gaśnica proszkowa GP-1Z-ABC (samochodowa)

 

Gaśnica samochodowa przeznaczona jest do gaszenia pożarów grupy A, B i C

Zalecana do ochrony samochodów, łodzi motorowych, przyczep kempingowych itp.

  1. Należy wyjąć zawleczkę;
  2. Nacisnąć dźwignię zaworu, zwolnić ją, odczekać 3 sekundy;
  3. Nacisnąć dźwignię ponownie, strumień proszku skierować na źródło pożaru.

Inny sprzęt podręczny
Sprzęt stosowany do gaszenia pożarów w szczególnych sytuacjach:

  1. HYDRONETKA (wodna lub wodno-pianowa);
  2. KOC GAŚNICY;
  3. TŁUMICA – stosowana do gaszenia palącej trawy lub poszycia;

HYDROPULT – stosowany do gaszenia wodą z naczynia np. wiadra.

Postępowanie podczas gaszenia pożaru przy pomocy sprzętu podręcznego:

  • Gaśnice należy przenosić pionowo.
  • Strumień środka gaśniczego kierować od dołu do góry (powierzchnie pionowe) i od przodu do tyłu.
  • W przypadku pożaru silnika samochodowego strumień środka gaśniczego kierować od środka komory silnika przez otwór chłodzący do dołu.
  • W przypadku cieczy w spoczynku – nie kierować strumienia na ciecz, a układać chmurę środka gaśniczego nad źródłem ognia.
  • Dobierać odpowiednią gaśnice do rodzaju palącego się materiału. Przestrzegać wskazówek zawartych w instrukcji obsługi gaśnicy.
  • Zachować minimalny odstęp 1 m dyszy gaśnicy śniegowej lub proszkowej od urządzeń elektrycznych pod napięciem.

PAMIĘTAJ! Do pożaru podchodź z wiatrem. Gaszenie pod wiatr jest niebezpieczne i nieskuteczne – może doprowadzić do poparzenia. niebezpieczne i nieskuteczne – może doprowadzić do poparzenia!

  • Należy kierować strumień środka gaśniczego zaczynając od brzegu do środka pożaru.
  • Nie należy kierować środka gaśniczego nad płomienie, ponieważ to działanie będzie nieskuteczne i niebezpieczne. Obłok środka gaśniczego może zepchnąć płomień na gaszącego.
  • W przypadku kapiącej od góry cieczy należy kierować strumień środka gaśniczego po ziemi, by płomienie nie zostały zepchnięte na gaszącego. Grozi to poparzeniem.
  • Płonące się powierzchnie pionowe należy gasić od dołu do góry!
  • Palących się powierzchni pionowych nie należy gasić od góry do dołu, ponieważ grozi to zepchnięciem płomieni na gaszącego.
  • W przypadku potrzeby gaszenia większą liczbą gaśnic, należy stosować je pojedynczo – zwiększy to skuteczność gaszenia!
  • Pamiętaj o dogaszeniu pożaru, a potem o dozorowaniu pogorzeliska, tak aby nie doszło do wtórnego zapłonu.

bezpieczne i nieskuteczne – może doprowadzić do poparzenia!

brak dostatecznej i sprawnej liczby gaśnic, może doprowadzić do szybkiego rozprzestrzenienia się pożaru zagrażającemu osobom przebywających w obiekcie i może dojść do po materialnych.

Należy pamiętać o sprawdzeniu gaśnic i oddaniu do serwisu gaśnic używanych.

Jeżeli w zakładzie pracy dojdzie do awarii urządzenia, maszyny pracownik jest zobowiązany powiadomić natychmiast swojego przełożonego lub pracodawcę.

  • Należy jednak zaznaczyć, że maszyny i urządzenia techniczne powinny spełniać wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy przez cały okres ich użytkowania. Należy również zaznaczyć, że pracownik powinien mieć dostęp w zakładzie pracy do instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące obsługi maszyn i urządzeń technicznych. To w nich zawarte jest jak należy wykonywać swoje obowiązki przed przystąpieniem do pracy, zasady i sposoby bezpiecznego wykonywania pracy, czynności do wykonania po jej zakończeniu i zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych stwarzających zagrożenie dla życia i zdrowia pracowników.
  • W przypadku pracy na stanowisku administracyjno – biurowym najczęściej dochodzi do polania kolan pracownika gorącą kawą lub herbatą lub porażeniem prądem elektrycznym. Dlatego należy zadbać o należyty porządek na stanowisku pracy.

W razie wystąpienia podczas pracy monitora ekranowego usterek i nieprawidłowości pracownik powinien:

  • natychmiast powstrzymać się od dalszej pracy;
  • odłączyć zasilanie urządzenia;
  • niezwłocznie zgłosić wystąpienie awarii przełożonemu.
  • Nowe przepisy  tj. Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykazu prac uciążliwych, niebezpiecznych lub szkodliwych dla zdrowia kobiet w ciąży i kobiet karmiących dziecko piersią, wprowadzą istotną zmianę dotyczącą między innymi sposobu wykonywania pracy kobiety w ciąży przy ekranie komputera:
  • prace na stanowiskach z monitorami ekranowymi – w łącznym czasie przekraczającym 8 godzin na dobę, przy czym czas spędzony przy obsłudze monitora ekranowego nie może jednorazowo przekraczać 50 minut, po którym to czasie powinna nastąpić co najmniej 10-minutowa przerwa, wliczana do czasu pracy.

 

 

Zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych

Nie wolno korzystać z urządzenia (kserokopiarki, niszczarki dokumentów, bindownic) gdy:

  • uszkodzony jest kabel doprowadzający prąd lub wtyczka;
  • pojawiają się jakiekolwiek symptomy uszkodzenia urządzenia;
  • urządzenia, których uszkodzenie stwierdzono w czasie pracy lub do których dostał się płyn lub inna ciecz należy niezwłocznie zatrzymać i odłączyć urządzenie od zasilania;
  • o wadach, uszkodzeniach i zakłóceniach w pracy urządzenia należy niezwłocznie powiadomić swojego przełożonego.

Zasady udzielania pierwszej pomocy

Łańcuch przeżycia

to działania mające na celu zwiększenie przeżywalności u osób po nagłym zatrzymaniu krążenia.

  1. Wczesne rozpoznanie osoby/osób będących w stanie zagrożenia życia i wezwanie służb ratunkowych;
  2. Wczesne rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo- oddechowej;
  3. Wczesna defibrylacja (jeśli zachodzi taka potrzeba);
  4. Zespół ratownictwa medycznego (szybkie wdrożenie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych i odpowiednia opieka poresuscytacyjna).

Podstawowe zabiegi resuscytacyjne BLS

Są to czynności obejmujące bez przyrządowe utrzymywanie drożności dróg oddechowych oraz podtrzymywanie oddychania i krążenia. Stosowane w przypadku, kiedy poszkodowany nie reaguje i nie oddycha.

W zakres podstawowych zabiegów resuscytacyjnych wchodzą również: rozpoznanie nagłego zatrzymania krążenia (NZK), pozycja bezpieczna i postępowanie w zadławieniu.

Nagłe zatrzymanie krążenia – dochodzi do nagłego zatrzymania czynności serca. Ustanie krążenia krwi nieuchronnie prowadzi do uszkodzenia mózgu i innych narządów na skutek niedotlenienia, a w konsekwencji do śmierci. Przyjmuje się, że do trwałych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym dochodzi już po 4 minutach od ustania przepływu krwi. Jedynie szybkie podjęcie czynności ratunkowych, czyli tzw. resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) daje szansę na przeżycie.

Podstawowe zabiegi resuscytacyjne BLS

Są to czynności obejmujące bez przyrządowe utrzymywanie drożności dróg oddechowych oraz podtrzymywanie oddychania i krążenia. Stosowane w przypadku, kiedy poszkodowany nie reaguje i nie oddycha.

W zakres podstawowych zabiegów resuscytacyjnych wchodzą również: rozpoznanie nagłego zatrzymania krążenia (NZK), pozycja bezpieczna i postępowanie w zadławieniu.

Nagłe zatrzymanie krążenia – dochodzi do nagłego zatrzymania czynności serca. Ustanie krążenia krwi nieuchronnie prowadzi do uszkodzenia mózgu i innych narządów na skutek niedotlenienia, a w konsekwencji do śmierci. Przyjmuje się, że do trwałych zmian w ośrodkowym układzie nerwowym dochodzi już po 4 minutach od ustania przepływu krwi. Jedynie szybkie podjęcie czynności ratunkowych, czyli tzw. resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) daje szansę na przeżycie.

W takim przypadku należy zastosować podstawowe zabiegi resuscytacyjne, które są przeznaczone dla osób bez wykształcenia medycznego, i które są świadkami zdarzenia. Szybko podjęta resuscytacja krążeniowo-oddechowa znacząco zwiększa szanse przeżycia. Gdy przystępujemy do udzielania pierwszej pomocy osobom poszkodowanym musimy działać spokojnie, szybko i sprawnie. Jeżeli jest kilka ofiar wypadku oceniamy stan każdego z nich i udzielamy pierwszej pomocy, tym poszkodowanym, których życiu zagraża największe niebezpieczeństwo.

Najpierw oceniamy i zapewniamy bezpieczeństwo sobie, poszkodowanemu i świadkom zdarzenia.

  • Delikatnie potrząsamy poszkodowanym za ramiona i pytamy się głośno, czy poszkodowany nas słyszy;
  • Gdy brak reakcji: Układamy poszkodowanego na plecach, udrażniamy drogi oddechowe poprzez umieszczenie dłoń na jego czole i delikatne odegniecie głowy poszkodowanego do tyłu; opuszki palców drugiej dłoni umieszczamy pod żuchwą i delikatnie ją unosimy;
  • Sprawdzamy, czy poszkodowany oddycha – skorzystamy tutaj z zasady ,,patrz, słuchaj i wyczujˮ przykładamy swój policzek do ust poszkodowanego i patrzymy czy klatka piersiowa się unosi i nasłuchujemy, ocena nie powinna trwać dłużej niż 10 sekund;

UWAGA: W trakcie pierwszych kilku minut zatrzymania krążenia poszkodowany może prezentować tzw. oddech agonalny, głośne, powolne, nieregularne westchnienia, pocharchotania. Przy wystąpieniu nieprawidłowego oddechu lub wątpliwościach w jego ocenie należy wdrożyć czynności resuscytacyjne.

  • Gdy poszkodowany nie reaguje i nie oddycha prawidłowo – wezwać należy ZESPÓŁ RATOWNICTWA MEDYCZNEGO (999 lub 112). Jeśli świadków jest więcej, należy poprosić kogoś o wezwanie pomocy, by nie przerywać reanimacji (RKO). Warto pamiętać, że dyspozytor medyczny, odbierający zgłoszenie nie tylko wyśle karetkę, ale także wskaże najbliższe miejsce, gdzie może znajdować się najbliższego punktu z AED czyli tzw. automatyczny defibrylator zewnętrzny.

ROZPOCZĘCIE RKO – zasada 30:2

  • Należy rozpocząć uciskanie klatki piersiowej – po wykonaniu 30 uciśnięć wykonać należy 2 oddechy ratownicze metodą usta-usta (jeśli nie potrafisz/ nie jesteś przeszkolony w wykonywaniu efektywnych oddechów ratowniczych wykonuj wyłączne uciskanie klatki piersiowej);

Nie należy przerywać akcji ratowania życia do momentu:

– przybędzie profesjonalna pomoc;

– będziesz miał pewność, że poszkodowany wykazuje oznaki życia: takie jak: poruszanie się, otwieranie oczu, prawidłowy oddech, powrót przytomności;

– ulegniesz wyczerpaniu.

 

Należy wspomnieć, że w kwestii podstawowych czynności resuscytacyjnych coraz większe znaczenie zyskuje automatyczny defibrylator zewnętrzny. Użycie AED przez osoby przeszkolone, jak i laików znacząco zwiększa szanse poszkodowanego na przeżycie

AED to proste i intuicyjne urządzenie, które wydając polecenia głosowe instruuje jak prowadzić resuscytacje (RKO), a za pomocą elektrod samoprzylepnych przyklejonych na klatkę piersiową poszkodowanego może analizować rytm i zalecić wykonanie defibrylacji.

Podstawowe zasady dotyczące prawidłowej techniki uciśnięć klatki piersiowej:

– należy uklęknąć z boku poszkodowanego;

– przyłożyć nadgarstek na środku klatki piersiowej (dolna połowa mostka- trzeba uważać by nie uciskać żeber, brzucha lub wyrostka mieczykowatego);

– na ręce ułożyć nadgarstek drugiej ręki i spleść palce;

– ramiona muszą być wyprostowane w stawach łokciowych i ułożone prostopadle do klatki piersiowej;

– mostek uciska się na głębokość ok. 5 cm z częstością 100-120/min.

  • W pracy na stanowisku administracyjno – biurowym dochodzi do najczęstszych wypadków typu: urazy głowy, urazy klatki piersiowej, urazy kręgosłupa, urazy kończyn oraz porażenie prądem elektrycznym. Dlatego tak ważne jest, by dbać o porządek na stanowisku pracy i stosować się do instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowisku pracy, by w przyszłości zapobiec wypadkom przy pracy.